De scheur dicht maken?!
Daar zit ik dan. Weer in Kampen in de Nieuwe Kerk. In de
kerk waar Wiep en ik belijdenis hebben gedaan, waar we zijn getrouwd, waar onze
oudste kinderen zijn gedoopt, van waaruit mijn ouders zijn begraven.
Ik zat daar 50 jaar geleden ook. In de tweede morgendienst.
Ik weet nog op welke stoel: de 3e van links naast de pilaar op de
achterste rij voor de banken. Ds. Mulder, waarbij ik veel jaren catechese heb
gevolgd, gaat voor. Ik meen over een tekst uit Galaten over genade. Nadat hij
amen heeft gezegd, staat er een ouderling op. Hij roept luidkeels dat ds Mulder
beter synodaal had kunnen blijven in Hattem omdat hij een wolf in schaapskleren
was. En voegt daar nog het een en ander aan toe. Dan loopt hij de kerk uit
gevolgd door een vijftigtal gemeenteleden. Iedereen perplex. Ds Mulder is niet
meer in staat tot een gebed. Hij besluit de dienst met het geven van de zegen.
Dit was de vrijgemaakte kerk in Kampen is gescheurd.
Nu, 50 jaar later op 11 november 2017 zit ik weer in de Nieuwe
Kerk. Samen met broers en zussen, Nederlands-gereformeerd en
Vrijgemaakt-gereformeerd. Een gezamenlijke vergadering van de NGK LV en de GKv
synode onder dagvoorzitterschap van ds. Willem Smouter. De bijeenkomst begint
met verootmoediging, stilte en gebed. Ook lofzang. Want God is genadig en werkt
met zijn Geest ook al scheuren mensen Zijn kerk in snippers. Hij bouwt en laat
groeien, zoals Smouter in zijn meditatie aangeeft. En de preses van de synode,
ds. Melle Oosterhuis die ook in Ede heeft gestaan, spreekt naar aanleiding van
Ps. 133: “Wat kan het vreugde en voldoening geven, als mensen eensgezind in
vrede leven, als broers en zussen bij elkaar!” en “Hoe heerlijk is de gave van
de Heer: Hij geeft aan wie in liefde samenleeft het leven dat geen einde heeft.”
Ontroering maakt zich meester van velen die de scheuring in hun gemeente hebben
meegemaakt. Ook van mij. Deze woorden uit de psalm kunnen en mogen leidraad
zijn voor deze dag.
Daarna worden belevingen gedeeld. Een kleinzoon van de
eerder genoemde ouderling staat op. Hij zegt - op misschien 3 meter afstand van
de plaats waar zijn grootvader opriep om weg te gaan bij die valse herder - dat God alleen de eer toekomt nu het weer
mogelijk is om elkaar te ontmoeten als broers en zussen zoals vandaag gebeurt.
Hij is bij die woorden geëmotioneerd. Die emotie deel ik.
’s Middags is er een gezamenlijke vergadering van LV en
Synode. In overgrote meerderheid wordt besloten om een regiegroep te vormen die
gaat werken aan de voorbereiding van een fusieproces tussen beide
kerkgemeenschappen. Rapportage moet plaats vinden in 2020. De voorzitter wenst
de regiegroep Gods zegen toe.
’s Avonds is er nog een gezamenlijke viering van het Heilig
Avondmaal. Ik neem er aan deel samen met ook mijn Vrijgemaakte broers en
zussen. Bijna 50 jaar nadat ik ontslagen ben als leraar aan de Vrijgemaakte
Scholengemeenschap in Amersfoort omdat ik niet meer aan dezelfde
avondmaalstafel zat als een bestuurslid van die school. Heel bijzonder om nu samen avondmaal te vieren.
Met Herman Gerritsen, afgevaardigde naar de LV, rijd ik
terug naar Ede. We delen onze ervaring en gevoelens. Wat een bijzondere dag. Ontroerend
en helend. Wat een perspectief voor de kerk van onze Heer. We hopen dat er een
kerk zal groeien en wordt gebouwd waar voor de jongere generaties ruimte zal
zijn voor ontmoeting en bemoediging, voor liefde en trouw, voor trouw aan de
Bijbel, voor opbouw in het geloof. De Kerk van Christus.
Ale Sierksma
Geen opmerkingen:
Een reactie posten