TuinIdee 2019

Ben 3 dagen naar de grote tuinbeurs TuinIdee in de Brabant Hallen in Den Bosch geweest. We stonden in de moestuinstand van het AVVN. Harry Staas heeft geregeld dat we met een delegatie - leuke mensen en allemaal bevlogen tuinders - elke dag aanwezig waren om voorlichting te geven. We deelden de tafel met bomendoktor Dirk van Ommeren uit Boskoop, die met zijn team grondmonsters analyseerde. Ook bij ons stond Floor Korte met haar kas. Heel enthousiast vertelde ze over haar ervaringen in de moestuin waarvan de weerslag te vinden is in een tweetal prachtige boeken.
Gedurende de dagen werd het drukker. Heb diverse bekenden getroffen uit Ede.
Onze modeltuinen waren leuk ingericht. Ja, ook met produkten die zo van de supermarkt kwamen. Jammer dat de wortels en radijsjes wel erg snel gingen hangen. We kregen nogal eens een opmerking over de appels in de perenboom en de grote paprika/s die met touwtjes waren vastgebonden.
Het is vooral leuk om mensen die met een tuin gaan beginnen te vertellen waar ze op moeten letten. Ook nogal eens te horen gekregen dat iets het niet goed deed. Dan merk je dat tuinieren toch echt wel kennis van zaken behoeft.
Alles met elkaar: een leuke ervaring.

Ziezo Siza

Siza, van hoe zo en zie zo naar hoera!

Mijn kleinzoon heeft gewerkt bij Siza. Een instelling voor zorg en dienstverlening vooral in de provincie Gelderland. Op de website is veel over de organisatie te vinden met prachtige volzinnen. Wat is zijn ervaring en in het verlengde die van mij.

Hoe zo?

Siza heeft de teams georganiseerd als zelfsturend. Dan kun je verwachten dat de leden ervan zorg dragen voor elkaar, ook als er nieuwe leden in het team komen. Wat gebeurt er als enkele leden van het team merken dat een nieuw lid van het team zijn hoofd boven het maaiveld uitsteekt? Het sturen lijkt dan meer op wegsturen.

Maar dan is er toch een coach die gaat coachen? En dan is er toch zeker een manager die bijstuurt? Denk je dat echt?

Een lid van een team heeft tijdens een teamsessie enkele veranderingen ter verbetering voorgesteld, maar blijkt daarna een fout te hebben gemaakt. In de teamvergadering wordt die fout breed uitgemeten. Er worden acties afgesproken, althans volgens het verslag. Volgend verslag: geen terugkoppeling op de actie. Volgend verslag? Je raadt het al. Nog een verslag later? Nee hoor. Niets.

Intussen wordt er serieus aan gewerkt om de fout op te lossen.

Volgens notulen vraagt het team na enkele maanden om hulp aan de manager. Die leest zich vast goed in en gaat bijsturen om de procedure correct te laten verlopen. En die laat de teamcoach zijn werk doen. Nee, dus. Die neemt disciplinaire maatregelen vanwege "de fout".

Werknemer wordt uit het team gehaald en krijgt ander werk.

Hoera, het team is van het probleem af en gaat over tot de orde van de dag.

Zie zo!

Manager ontbiedt de betrokken werknemer. Legt dus sancties op. Noemt dit "afspraken"!? Is er schuld bewezen? Nee, onschuld moet worden bewezen. Gelukkig is de manager modern en heeft weet van voortschrijdend inzicht. Is het een "geregeld" dan is er een volgende "afspraak". Worden er gespreksverslagen gemaakt? Ja, het teamlid heeft aantekeningen gemaakt. Manager: "maak jij daar maar een gespreksverslag van." Nota bene!!

Hoe zo?

Op de website staat dat Siza gaat voor  kwaliteit. Er staat niet bij dat dit ook geldt voor de begeleiding van beginnende werknemers. Gelukkig heeft iedere werknemer een coach. Wel lastig als die ook coach is van het team. Dubbele petten, niet waar. Dan is het lastig kiezen. Of toch niet? Kies voor de groep en je bent er zeker van dat je veel draagvlak hebt. Maar dan: dag werknemer?! Nee, natuurlijk niet, hij kan zelf met vragen komen. Je mag toch assertiviteit verwachten?

Zie zo!

Manager haalt er stafleden bij. Hebben vast verstand van zaken. Of is het dossiervorming?!  Werknemer haalt mij erbij. In juridische zaken is het algemeen gebruik dat een werknemer zich kan laten bijstaan. Manager: ik voer het gesprek met werknemer en niet met u. Wat een klucht: ik zeg tegen werknemer: stel deze vraag maar. Hij papegaait. Volgende keer doen we dit niet opnieuw. Dat wekt grote irritatie bij manager. Niet gewend aan tegenspel? Gevolg: voortdurend ontwijken van aangedragen zaken. "Draaien in een kringetje". Geeft in uitnodiging voor volgend gesprek aan wat er moet gebeuren. Ha, opnieuw voortschrijdend inzicht. Je doet dit, je doet dat, je doet........

Hoe zo?

Intussen komt de manager met een officiële waarschuwing. Motivatie? "Ondanks herhaald verzoek concludeer ik dat je geen van onze afspraken volledig bent nagekomen.  Uit de manier waarop je met de situatie omgaat zie ik geen blijk van urgentie of verantwoordelijkheid. Ik vind dat je hiermee ernstig in gebreke blijft. Daarvoor geef ik je een officiële waarschuwing." Met als opdracht: "Ik geef je nog een laatste kans om gemaakte afspraken na te komen door mij die en die datum inzicht te geven in je administratie zoals afgesproken."

Indien het inzicht er niet of onvolledig ligt, vervalt de afspraak en zal manager zich beraden op vervolgstappen. En dat alles met verwijzing naar verslagen waarop veel schriftelijke opmerkingen zijn gemaakt. Verslagen en reacties geaccordeerd? Neen! “Dat kost te veel onnodige tijd en verspilde energie.”

En dan ook nog het gebruik van het woord "afspraken". Zeg nu zelf: als de "afspraak" is 'je doet dit en je doet dat'! In de reactie, gesteund door de bond, worden de argumenten ontzenuwd. Reactie van de manager? Geen! Nada! Nul komma nul!

Zie zo!

Dan legt manager andere opdrachten neer. Assessment, dossierreflectie en "correcte en definitieve" declaratie. Met als oogmerk: “op basis hiervan zal ik beoordelen of je terug kunt in dezelfde werksetting”. Assessment prima op een onderdeel na. Dus: dan is verbetertraject van half jaar nodig!!!??? Mag je zelf maken. Gelukkig helpt de coach. En andere twee opdrachten dan? Dossierreflectie verdwijnt van tafel. Declaraties worden overzichtelijk gemaakt.

Hoe zo?

Toch naar een ander team. Leden ervan krijgen informatie uit het assessmentrapport. Privacy? Op basis daarvan stelt het team een proeftijd van een maand vast. Ook zelfsturend zeker. Criteria voor de proeftijd worden niet gegeven.

Zie zo!!

Heb geadviseerd om te solliciteren. Doet hij. Krijgt 2 benoemingen, bijna tegelijkertijd. Ontslagbrief naar Raad van Bestuur gezonden. Reageert niet. Wel reactie van de manager: “Toch jammer dat je weggaat. Je hebt helaas niet herkend dat ik echt pogingen heb gedaan om je in een ander team te plaatsen”. 

Hoera!!!

Kleinzoon is in een andere baan begonnen. Opvang aldaar is warm. Hij komt in een team met een teamleider. Wordt goed ingepraat. Krijgt diverse protocollen aangereikt voor administreren. Zo hoort dat!

Hoop dat hij een goed tijd heeft bij zijn nieuwe werkgever waarin hij de ruimte krijgt om zich te ontplooien.

Yad Vashem Onderscheiding

Nico en Lien Viëtor

Maandag 12 maart is een bijzondere dag voor onze overbuurvrouw Coby Wolters en haar familie.
Coby is in Beilen opgegroeid. Haar vader Nico Viëtor was politieagent. Hij werkte er in WOII en heeft Joden gered uit Kamp Westerbork en heeft er samen met zijn vrouw Lien ook heel wat helpen onderduiken.

Overlevenden hebben voor hen postuum de YadVashem-onderscheiding aangevraagd. Die wordt verleend en is maandag uitgereikt. Coby heeft ons uitgenodigd om er bij aanwezig te zijn. Dus wij ook naar Beilen. Prachtig weer voegt veel toe.

De plechtigheid is indrukwekkend. Kinderen van Joden die door toedoen van Nico en zijn vrouw de oorlog hebben overleefd hielden toespraken. Bijzonder is dat een van hen zei: "Als Nico mijn vader niet had gered, dan waren de 23 nu levende nazaten er nooit geweest. Wat ben ik hem dankbaar".
De Israëlische ambassadeur hield een toespraak waarin hij de dank van de staat Israël verwoordde. Daarna reikte hij de oorkonde en de medaille uit aan Coby. Drie kleinkinderen van Coby spraken een dankwoord.








Daarna liepen we naar het huis waar Coby gewoond heeft. Voor het huis is een plantsoen. Dat kreeg de naam Nico Viëtor Plantsoen. Coby onthulde samen met de burgemeester
het naambordje en een steen waarop het leven van de Viëtors staat beschreven.







(Dagblad van het Noorden 13 mrt 2018)
Oorlogsheld Nico Viëtor uit Beilen postuum onderscheiden: ‘Ik was jaloers op vriendinnen die wel een vader hadden’

De vader van de nu 76-jarige Coby Wolters-Viëtor redde levens in de Tweede Wereldoorlog. Een maand na de bevrijding overlijdt hij bij een noodlottig auto-ongeluk. Coby herinnert zich weinig van haar vader. Maar met het nieuwe Nico Viëtorplantsoen in Beilen en de Yad Vashem-onderscheiding leeft zijn verhaal voort.

On-Beilense taferelen op het Beiler gemeentehuis dinsdag. Bezoekers moeten hun identiteitskaart laten zien bij binnenkomst en er is, vanwege de aanwezigheid van de Israëlische ambassadeur Aviv Shir-On, gewapende bewaking. Het mag erbij horen, maar het blijft een bevreemdende paradox op een dag waarop mensen die streden voor vrijheid en recht worden herdacht.

'Ik zag op tegen deze dag'

,,Ik zag op tegen deze dag”, bekent Coby Wolters-Viëtor, enig kind van Niek Viëtor en Lien Viëtor-Schuur, die net als het echtpaar Reefhuis-Boekel uit Lemele vandaag postuum een Yad Vashem-onderscheiding krijgen. ,,Maar er zijn zoveel aardige mensen, mensen die zich mij herinneren van vroeger.”

Haar vader was politie-agent en al vroeg in de oorlog de officieuze leider van het Beiler verzet. Voor tientallen Joden regelde hij onderduikadressen. Ook zijn vrouw Lien speelde een belangrijke rol: zij was koerierster en waarschuwde voor op handen zijnde razzia’s. In september 1944 kregen de Duitsers het echtpaar op de korrel. Wat volgt is een vlucht van adres naar adres.

Tussen strobalen

,,Dat herinner ik me nog”, vertelt Coby. ,,We sliepen tussen strobalen. We moesten vaak weg in holst van de nacht, terwijl schietende bommenwerpers overvlogen”, zegt ze. ,,Mijn vader was er bijna nooit, hij was altijd dingen aan het regelen.” Ze heeft maar een paar herinneringen aan haar vader. ,,Ik moest me verstoppen in een nisje van de kerk en dan moest de politiehond van mijn vader me zoeken. En ik weet nog dat ik een keer bij hem mocht slapen tussen de strobalen. Doodeng, was dat. Overal waren muizen." Ze huivert er nog van.

Na de bevrijding gaat Viëtor werken bij de politieke opsporingsdienst, de instantie die verantwoordelijk is voor het opsporen van collaborateurs. In juni 1945 is hij in de auto onderweg voor zijn werk als een inhaalmanoeuvre hem fataal wordt. 33 jaar is hij, Coby is vijf. ,,Ik was jaloers op vriendinnen die wel een vader hadden”, zegt ze. Ze glimlacht erbij. ,,Kinderachtig misschien. Maar nog lang dacht ik als ik een sympathieke man zag: goh, die zou ik wel als vader willen hebben."

'Ik wil me aan hem optrekken'

Spreken tijdens de ceremonie durft ze niet. Daarom nemen kleinkinderen Manon Wolters (17), Thomas van der Graaf (19) en Steffan Edelenbos (27) het woord. ,,Zeker in deze tijd waarin mensen vaker tegenover elkaar komen te staan is dit een mooie dag om te herdenken dat mensen als mijn overgrootvader daar op een goede manier wat aan deden", zegt Edelenbos later. Hij kent de verhalen van zijn overgrootopa en -oma, want ondanks de pijnlijke geschiedenis wilde oma er wel over praten.

,,Bij oma thuis hing altijd een certificaat en een handgeschreven brief van minister-president Winston Churchill. Dat zijn geen alledaagse dingen, daar ga je wel naar vragen”, zegt hij. Alledrie zijn ze trots op hun overgrootouders. ,,Hij deed het juiste op het juiste moment”, zegt Van der Graaf. Wat dat met hem doet? ,,Je weet nooit hoe jij zou doen in zo'n situatie, maar ik wil me aan hem optrekken. Dat moet ik ook kunnen, denk ik dan. Het is mijn streven om net als hem te handelen", zegt hij.

'Dankzij jouw vader leeft hij nog'

De groep mensen is inmiddels aangekomen bij het plantsoen aan de Julianastraat, waar het jonge gezin tijdens de oorlog op nummer 12 woonde. Sinds vandaag heet het plantsoen officieel het Nico Viëtorplantsoen. Naast het naambordje ligt op het veldje een plaquette, waarop de daden van het echtpaar kort benoemd worden. Coby durfde eigenlijk niet, maar richt na de onthulling toch een woord tot alle toehoorders. ,,Dit is zo bijzonder, tegenover mijn ouderlijk huis. Ik wil jullie allemaal hartstikke bedanken”, zegt ze, met tranen in haar ogen.

,,Hij zou er erg blij mee zijn geweest”, zegt ze. ,,Het is jammer dat mijn ouders het niet meer kunnen meemaken. Als het iets eerder was geweest had mijn moeder er nog bij kunnen zijn.” Lien Schuur overleed in 2008, 96 jaar oud. ,,Ze heeft het goed gedaan", zegt Coby. ,,We konden goed met elkaar overweg. En ze heeft me in elk geval niet verwend. Dat had ook nog gekund.”

Oma en kleinkinderen poseren op verzoek bij het pas onthulde naambordje, als een Joodse meneer zijn 93-jarige vader naar voren dirigeert. ,,Dit is mijn vader. Dankzij jouw vader leeft hij nog”, zegt hij tegen Coby. Op de fluitende vogeltjes na is het even doodstil.

Naar Noorwegen.
Nienke is 3 februari jarig. Toen ze 50 werd zijn we er met ons achten (zus + 4 broers + partners) geweest om de verjaardag te vieren.
Nu heeft ze ons weer uitgenodigd. Ook al is er dit keer geen sprake van een kroonjaar. Wij gaan er heen, samen met Wim en Alet, Oene en Annelies en Willie. Lijkt heel gezellig te worden.

Donderdag 1 febr.
Oene brengt ons naar het station. We nemen de trein van even voor 10 u. Moeten op Schiphol een heel eind lopen naar de nieuwe hal 1A. Kunnen meteen de koffer kwijt. Zoeken een plekje en wachten op de anderen. Die druppelen binnen. Body- en bagagecheck gebeuren snel. Alleen Wim wordt uitvoerig gecontroleerd. Dan is het koffietijd. Bij de gate krijgen we te horen dat het hard sneeuwt in Oslo. Vertrek in elk geval een half uur uitgesteld. We vertrekken nu ruim 3 u. Aankomst tegen half 5. Halen de trein van 6 u. Eten een stuk pizza om de tijd de doden en de maag te vullen. Hoeft Nienke  daar niet voor te zorgen. Om kwart voor 8 in Lillehammer. Veel sneeuw.
Het weerzien is heel hartelijk. We rijden in twee auto's het laatste stuk. En dan is er koffie en social talk. Morten komt met een weckpot met zwartebessenlikeur. We mogen proeven en doen dit meer dan een keer. Lekker. Vermoeid maar voldaan zoeken we tijdig onze slaapplekken op.

Vrijdag 2 febr.
Heel rustig begint de dag. Behalve voor Nienke die eerst nog naar de winkel moet. Willie gaat mee en komt enthousiast terug. Omstreeks 9 u ontbijten. Heeft Morten klaar gemaakt. Met lekker afgebakken broodjes en eigen gemaakte jam. Gezellig. Daarna samen koffie gedronken. Om half 12 vertrekken we naar Pellestofa. Een hooggelegen skigebied waar heel veel gelanglauft wordt. Nienke heeft een lunch afgesproken in het hotel. Met gerookte zalm en als toetje een panna cotta. Heerlijk. Vervolgens een heel eind gewandeld. Boven de boomgrens. Zeker een meter sneeuw. Terug naar het restaurant. Nog koffie gedronken en warm geworden. Tegen half 5 terug. Foto's gemaakt van het dal. Niemand weet van ophouden. Zo idyllisch. Langzaam zakt de temperatuur, verkleurt de lucht en wordt het donker. We drinken thee en kletsen gezellig over van alles en nog wat. Nienke en Morten beginnen aan het avondeten. Al snel ruikt het heerlijk in huis. We krijgen elandvlees voorgezet. Daarbij rijst, salade en een prutje. Smaakt voortreffelijk. Als dessert nog een lekker stukje taart. Voldaan besluiten we om een wandeling te maken. De honden worden meteen uitgelaten. Ze reageren daar uitgelaten op. Na thuiskomst kletsen we over ons Sierksma-gezin. Herinneringen worden opgehaald, verhalen uitgewisseld en ervaringen gedeeld. Vanwege de generatieverschillen zijn sommige verhalen volledig nieuw. Heel apart. Om de oudejaarsavond van Nienke te vieren proeven we weer een likeur. Nu van kruisbessen. Lekker. Omstreeks half 11 gaar we het bed opzoeken. De temperatuur is inmiddels onder de -15 gedaald.

Zaterdag 3 febr.
Hoera, hoera!!! Nienke is jarig. Als we naar beneden gaan, komen we in de heerlijke geuren van vers gebakken broodjes. We feliciteren Nienke, Morten en onszelf. Buiten is de lucht blauw en komt de zon tevoorschijn. Dan aan tafel. Uitgebreid ontbijt. Ook gezellig met elkaar. Kletsen over van alles en nog wat. Na de koffie met taart maken we ons klaar voor een trip naar Lillehammer. Zijn na 3 kwartier op de parkeerplaats bij de zaak van Nienke. Lopen door de stad. Het lukt de dames niet om alle winkels voorbij te lopen.  Soms gaan wij mannen ook even mee naar binnen. Is meer om op te warmen Nienke heeft een lunch afgesproken bij Grieks restaurant  Oliven. Kiezen een Grieks gerecht waar we met smaak van genieten.

Lopen vervolgens nog een keer door de hoofdstraat en bekijken opnieuw de winkels. En weer sommige van binnen. Dan naar Ohlala Chocola, de zaak van Nienke. Wat een geweldige variatie aan chocola en bonbons. Daarbij ook koffie en thee. En ook nog brocante. We drinken er heerlijke chocolademelk of koffie. Natuurlijk met een bonbon. We kopen allemaal iets om mee naar huis te nemen.
Als we teruggaan naar de auto rijdt een ander tegen de auto van de werknemer van Nienke aan. Gedoe, vooral van de bijrijder. Door onze aanwezigheid en speciaal die van Morten loopt het met een sisser af en worden de schadeformulieren ingevuld en ondertekend. Daarna rijden we naar huis. Eten mals rendiervlees met twee soorten rijst en salade. Ook twee soorten lokale gerookte vis. Heerlijk. En zoals gebruikelijk taart toe. Daarna koffie en thee. Een aantal gaat nog de honden uitlaten. De rest blijft lekker bij de kachel. Gezellig kletsen. Om 11 u gaan iedereen naar bed. Nienke heeft een mooie verjaardag gehad.

Zondag 4 febr.
We herhalen de rituelen van de vorige dagen wat betreft opstaan en ontbijt. Overleggen hoe we de dag invullen. Besluit: enkelen gaan nu een stukje lopen, anderen gaan in de zon zitten en de rest blijft binnen. Dan drinken we samen koffie, natuurlijk weer met taart en gaan ons daarna klaar maken voor een bezoek aan het olympische dorp (1994) in Lillehammer. Rijden omhoog. Lopen naar de bovenkant van de springschans en kijken met bewondering in de diepte. Daarna lopen we een stuk over de weg door het prachtige landschap. Omstreeks half 4 rijden we terug. Drinken koffie/thee in het museumcafé. Gaan om half 5 terug naar Follebu. De maaltijd bestaat uit de restjes van de voorbije dagen aangevuld met hutspot en gestoofde witlof. Natuurlijk weer taart toe.'s Avonds bij elkaar gezeten. Gekletst en spelletje gedaan.Ook nog gewandeld met fakkels, die Morten daarvoor speciaal had aangeschaft. Dan zitten we nog even bij elkaar en drinken een overheerlijke kop chocola.

Maandag 5 febr.
Opstaan, aankleden en ontbijten. Wybe is jarig. Bellen, maar hij neemt de telefoon niet op. Na de koffie met de laatste stukjes taart gaan we ons klaar maken voor vertrek. Om kwart voor twaalf rijden we. Eerst nog even langs een supermarkt. Kopen wat te eten voor onderweg, maar vooral ook zalm en eland- en rendierworst voor thuis. De prijzen daarvan zijn niet verkeerd.
Dan naar het station. Kaartjes gekocht. Nog een kop koffie. Wim neemt een warme wafel. Om ruim 1 u stappen we in de trein die ons naar Oslo brengt. Daar inchecken en door de douane. We kopen nog een broodje en gaan dan naar de gate. Het vliegtuig vertrekt en landt keurig op tijd. Als we de koffers hebben gaan we door de douane. Arie staat ons op te wachten. We nemen afscheid van elkaar. Dan met de trein naar Ede. Thijs en Seval staan daar om ons thuis te brengen. Blijven nog even wat drinken en genieten van onze verhalen.
Dan zijn we blij weer naar ons eigen bed te kunnen.
We zien dankbaar terug op een prachtig weekend. Wat zijn we onthaald. Geweldig!!!

Triade

Ruim twee jaar geleden kwamen Joris en Erwin na een kerkdienst op me af en vroegen of ik met hen wilde praten over een triade.

Wist ik wat een triade was? Nee dus. Opgezocht op internet.

Zij: wij kennen de triade van de Navigators en willen graag een triade starten en zoeken daarbij een oudere omdat we denken daar veel aan te hebben.

Ik: okee voor een periode als proef. Maar dan moeten jullie er voor zorgen dat ik er ook iets aan heb.

Na de proeftijd zijn we doorgegaan.Nu twee en een half jaar later stoppen we. Erwin gaat Ede verlaten. 

We hebben een prachtige tijd gehad. Aan de hand van enkele boeken hebben we gesproken over wat de Bijbel ons leert over heel praktische zaken. Relaties, gebed, werk, vriendschappen, gezin, etc.

Anselm Grün, Henri Nouwen, Henk Stoorvogel leverden kapstokken.

Met ons drieën hadden we een goede setting. Konden goed bij elkaar komen. Langzaam kwam het achterste van de tong in zicht. We gingen naar elkaars hart. Je proeft van elkaar de liefde voor God. Voor alle drie betekent dat ook bezig zijn in Zijn kerk. En navolgers van Jezus willen zijn.

Mooie tijd gehad. Had het niet willen missen. De afsluiting was bijzonder. Joris heeft geregeld dat we naar Vitesse- Heerenveen zijn geweest. Ik genoot te meer omdat de Friezen alle doelpunten maakten. Al werd de stand 1-1.

Wat heb ik er aan gehad? Heb van de jongens geleerd dat jongeren hun geloof op een heel praktische manier willen beleven en uitdragen. Hun zegt bestuderen van Bijbelteksten of -hoofdstukken heel weinig. Dogma's zijn al helemaal niet in beeld. De kerk is de gemeenschap waar je je nu thuis voelt. NGK? Nee. Gemeente? Ja. Maar die zoeken we op elke plaats waar we komen te wonen opnieuw. Je daar thuis voelen is het belangrijkste. Broers en zussen daar ontmoeten, is Jezus ontmoeten en daardoor dichter bij Hem komen.

Wat hebben Joris en Erwin er aan gehad? In elk geval hebben ze in deze periode de liefde van hun leven leren kennen. Ze gaan allebei dit jaar trouwen. Een nieuwe fase in hun leven lokt.

Bij Onderweg hebben ze ook van onze triade gehoord. Erwin en ik zijn geïnterviewd. Heeft tot een mooi artikel geleid in nr 3 Growing Young. www.onderwegonline.nl.

De scheur dicht maken?!

De scheur dicht maken?!

Daar zit ik dan. Weer in Kampen in de Nieuwe Kerk. In de kerk waar Wiep en ik belijdenis hebben gedaan, waar we zijn getrouwd, waar onze oudste kinderen zijn gedoopt, van waaruit mijn ouders zijn begraven.

Ik zat daar 50 jaar geleden ook. In de tweede morgendienst. Ik weet nog op welke stoel: de 3^e van links naast de pilaar op de achterste rij voor de banken. Ds. Mulder, waarbij ik veel jaren catechese heb gevolgd, gaat voor. Ik meen over een tekst uit Galaten over genade. Nadat hij amen heeft gezegd, staat er een ouderling op. Hij roept luidkeels dat ds Mulder beter synodaal had kunnen blijven in Hattem omdat hij een wolf in schaapskleren was. En voegt daar nog het een en ander aan toe. Dan loopt hij de kerk uit gevolgd door een vijftigtal gemeenteleden. Iedereen perplex. Ds Mulder is niet meer in staat tot een gebed. Hij besluit de dienst met het geven van de zegen. Dit was de vrijgemaakte kerk in Kampen is gescheurd.

Nu, 50 jaar later op 11 november 2017 zit ik weer in de Nieuwe Kerk. Samen met broers en zussen, Nederlands-gereformeerd en Vrijgemaakt-gereformeerd. Een gezamenlijke vergadering van de NGK LV en de GKv synode onder dagvoorzitterschap van ds. Willem Smouter. De bijeenkomst begint met verootmoediging, stilte en gebed. Ook lofzang. Want God is genadig en werkt met zijn Geest ook al scheuren mensen Zijn kerk in snippers. Hij bouwt en laat groeien, zoals Smouter in zijn meditatie aangeeft. En de preses van de synode, ds. Melle Oosterhuis die ook in Ede heeft gestaan, spreekt naar aanleiding van Ps. 133: “Wat kan het vreugde en voldoening geven, als mensen eensgezind in vrede leven, als broers en zussen bij elkaar!” en “Hoe heerlijk is de gave van de Heer: Hij geeft aan wie in liefde samenleeft het leven dat geen einde heeft.” Ontroering maakt zich meester van velen die de scheuring in hun gemeente hebben meegemaakt. Ook van mij. Deze woorden uit de psalm kunnen en mogen leidraad zijn voor deze dag.

Daarna worden belevingen gedeeld. Een kleinzoon van de eerder genoemde ouderling staat op. Hij zegt - op misschien 3 meter afstand van de plaats waar zijn grootvader opriep om weg te gaan bij die valse herder -  dat God alleen de eer toekomt nu het weer mogelijk is om elkaar te ontmoeten als broers en zussen zoals vandaag gebeurt. Hij is bij die woorden geëmotioneerd. Die emotie deel ik.

’s Middags is er een gezamenlijke vergadering van LV en Synode. In overgrote meerderheid wordt besloten om een regiegroep te vormen die gaat werken aan de voorbereiding van een fusieproces tussen beide kerkgemeenschappen. Rapportage moet plaats vinden in 2020. De voorzitter wenst de regiegroep Gods zegen toe.

’s Avonds is er nog een gezamenlijke viering van het Heilig Avondmaal. Ik neem er aan deel samen met ook mijn Vrijgemaakte broers en zussen. Bijna 50 jaar nadat ik ontslagen ben als leraar aan de Vrijgemaakte Scholengemeenschap in Amersfoort omdat ik niet meer aan dezelfde avondmaalstafel zat als een bestuurslid van die school. Heel bijzonder om nu samen avondmaal te vieren.

Met Herman Gerritsen, afgevaardigde naar de LV, rijd ik terug naar Ede. We delen onze ervaring en gevoelens. Wat een bijzondere dag. Ontroerend en helend. Wat een perspectief voor de kerk van onze Heer. We hopen dat er een kerk zal groeien en wordt gebouwd waar voor de jongere generaties ruimte zal zijn voor ontmoeting en bemoediging, voor liefde en trouw, voor trouw aan de Bijbel, voor opbouw in het geloof. De Kerk van Christus.

Ale Sierksma

jaarwisseling 2012/2013

We zijn door Henk en Léonie uitgenodigd om samen met Titia en Ernst en hun kinderen het oude jaar uit te luiden en het nieuwe in te gaan bij hen thuis in Zeewolde. We zijn eerst naar de NGK in Zeewolde gegaan en hebben daar een mooie dienst geleid door ds Kees de Groot meegemaakt. Omstreeks kwart voor 9 waren bij Henk en Léonie. Het was heel gezellig. Over van alles en nog wat gekletst. Léonie had voorgesteld om een fotoserie te maken van ongeveer 25 foto's van de hoogtepunten van het afgelopen jaar. Ook Ruben en Julia hebben foto's uitgezocht. Iedereen vertelde er iets bij. Zo vloog de avond om en voor we het wisten liep het tegen twaalven. Annelot uit bed, natuurlijk met een wit snoetje. De TV aan om het moment niet te missen. Luksen en naar buiten. Miezerige regen. De kinderen behalve Ruben gingen al snel weer naar binnen. Omstreeks 1 uur zijn we weggereden. Tegen 2 uur thuis na een gezellige avond.